Blog over "Dertiendagh"
Mijn docent muziek stimuleerde ons verhalen te schrijven die
niet realistisch waren. Dat vond ik destijds heel gek. Bij het lezen van Dertiendagh dacht ik er vaak aan. En ik
merkte weer dat ik er mee worstel, ik heb er blijkbaar moeite mee om uit de
realiteit te stappen, ik moet moeite doen mijn aandacht erbij te houden. Dat
neemt niet weg dat ik het boek met plezier heb gelezen. En in retrospect vind
ik het heel tof dat mijn docent ons destijds stimuleerde onze fantasie te
gebruiken, hoe gekker hoe beter.
Bij Dertiendagh vind ik de overgang tussen werkelijkheid en fantasy goed in balans. Als lezer herken je veel. Het zijn van scholier, een prille verliefdheid, de dynamiek in een vriendengroep, de onzekerheden van het zijn van een puber. Dat deze vriendengroep in een bizarre werkelijkheid terecht komt, aangewakkerd door een chaotische en gepassioneerde geschiedenisleraar, komt daardoor natuurlijk over. De grens is dun, waardoor je als lezer meegenomen wordt in de bizarre, spannende ondergrondse bunkerwereld. Het komt niet ongeloofwaardig over, niet totaal ongeloofwaardig in elk geval. En doordat de plek waar het zich afspeelt, een plek is waar ik geregeld kom, maakt het boek voor mij extra aansprekend. Ik vond als puber lezen over de Tweede Wereldoorlog heel interessant en bij het lezen van dit boek kwamen die herinneringen weer boven. In die zin vind ik het ook een heel verantwoord boek, er komen interessante feiten over deze oorlog aan bod. Maar ook wordt je kennis over vogeltrek bijgebracht en het hebben van enige natuurkundige kennis blijkt niet onhandig te zijn. Dat maakt het boek wat mij betreft ook aan de correcte kant. Wat ik als volwassen lezer van jeugdboeken nog gissen vind, is in hoeverre lezers van 15, 16 jaar de (voor mij) voorspelbare wendingen ook voorspelbaar vinden.
Bij Dertiendagh vind ik de overgang tussen werkelijkheid en fantasy goed in balans. Als lezer herken je veel. Het zijn van scholier, een prille verliefdheid, de dynamiek in een vriendengroep, de onzekerheden van het zijn van een puber. Dat deze vriendengroep in een bizarre werkelijkheid terecht komt, aangewakkerd door een chaotische en gepassioneerde geschiedenisleraar, komt daardoor natuurlijk over. De grens is dun, waardoor je als lezer meegenomen wordt in de bizarre, spannende ondergrondse bunkerwereld. Het komt niet ongeloofwaardig over, niet totaal ongeloofwaardig in elk geval. En doordat de plek waar het zich afspeelt, een plek is waar ik geregeld kom, maakt het boek voor mij extra aansprekend. Ik vond als puber lezen over de Tweede Wereldoorlog heel interessant en bij het lezen van dit boek kwamen die herinneringen weer boven. In die zin vind ik het ook een heel verantwoord boek, er komen interessante feiten over deze oorlog aan bod. Maar ook wordt je kennis over vogeltrek bijgebracht en het hebben van enige natuurkundige kennis blijkt niet onhandig te zijn. Dat maakt het boek wat mij betreft ook aan de correcte kant. Wat ik als volwassen lezer van jeugdboeken nog gissen vind, is in hoeverre lezers van 15, 16 jaar de (voor mij) voorspelbare wendingen ook voorspelbaar vinden.
Ik vond het razend spannend, al met al. De spannende wereld onder de grond, is die er nou wel of niet. Of is het een bizarre droom? Een paar goede cliffhangers maakten dat ik toch nog een hoofdstukje ging lezen voordat ik ging slapen. Ik zou het boek zeker aan mijn leerlingen aanraden, volgens mij levert het interessante gesprekken op. Wat ik jammer vind, zijn de paar losse eindjes, ik zit nog met een paar vragen. Wie weet in de opvolger, volgens mij zit hier een reeks in! Het zou zonde zijn als er geen opvolger komt.
"Dertiendagh"
Maria Postema & Martin Bruggink
Reacties
Een reactie posten