Blog over "Hoe ik per ongeluk een boek schreef"

En hoe ik dat boek per ongeluk ontzettend ontroerend vond. Wat is dat met die jeugdboeken: ik zit de hele tijd met een dikke keel te lezen. Die lieve Katinka. Wat ik zo sterk vind, is dat Katinka een meisje is zoals zovelen. Ze wil schrijfster worden, maar wil niet elk meisje schrijfster worden, of model, of actrice? Wat heel verdrietig is, is dat ze haar moeder is verloren toen ze drie was. Daar herinnert ze zich niet zo veel van, ze was nog zo jong.  Ze zegt ook dat ze er al overheen is, het is al zo lang geleden. Maar is dat wel zo? Haar leven is met haar vader Hein en broertje Kalle doorgegaan. Katinka wil boeken schrijven. Haar gekke, lieve overbuurvrouw is een beroemd schrijfster, Lidwien. Dat komt goed uit, Katinka gaat bij haar op schrijfles. Er ontstaan een heel mooie vriendschap tussen deze twee, wat maar weer zegt dat vriendschap niet om leeftijd gaat. Katinka krijgt schrijfles, en Lidwien levert commentaar. Katinka schrijft over haar leven, haar gebeurtenissen en worstelingen (“worsteling, daar gaat het om”), en en pasant krijgen wij als lezer een praktische cursus schrijven. Katinka schrijft over de nieuwe liefde van haar vader, Dirkje. Doordat Dirkje in haar leven komt, wordt Katinka zich meer bewust van het missen van haar eigen moeder en is ze er eigenlijk erg nieuwsgierig naar. Hoe zou het zijn als ze wel in haar leven zou zijn? Ze mist haar moeder meer dan ze tot dan toe had gemerkt. Ze vindt de nieuwe vriendin van haar vader eigenlijk heel aardig, dat levert natuurlijk een worsteling op. De scène dat een ober Dirkje en Katinka aanziet voor moeder en dochter en Katinka op dat terras ontploft, vond ik heel goed opgebouwd, het moest eruit. En dat Katinka uiteindelijk haar moeder op een film terugzag, en ze zo emotioneel raakte, was hartverscheurend. Deze emoties ontrollen zich geleidelijk, het is subtiel opgebouwd. Ik leefde me helemaal in. 

Het boek is heel geestig, luchtig gespreven en op de juiste momenten ontroerend. “Het hart van je lezer raken, is geen trucje”, zegt Lidwien. Ik kan het er niet meer mee eens zijn.

"Hoe ik per ongeluk een boek schreef"

Annette Huizing