Blog over "Perenbomen bloeien wit"

Klaas en Kees zijn een tweeling en samen met hun broertje Gerson wonen ze bij hun vader Gerard. Hondje Daan woont er ook. Hun moeder is vertrokken naar Italië en speelt geen rol in hun leven. De broers spelen vaak ‘zwart’, een spel waarbij ze hun ogen niet open mogen doen. Het noodlot slaat toe als Gerard, Gerson, Klaas en Kees in de auto zitten naar hun opa en oma Jan en Anna, en een ongeluk krijgen. Hierdoor gaat het leven voor Gerson voor altijd op zwart; als gevolg van het ongeluk wordt Gerson blind. Vanaf dan ziet voor iedereen het leven er anders uit, hoe wordt omgegaan met het blindzijn van Gerson, zijn de verhoudingen veranderd?

Ik ben de helft van een eeneiige tweeling en ik herkende me in de 'vanzelfsprekendheid' die Klaas en Kees met elkaar hebben. En dat je als tweeling soms je broertje (in ons geval broer) onbewust buitensluit. De trage vertelvorm, het wij- perspectief van Kees en Klaas en de gedachtes van Gerson en zelfs van hond Daan, het leest prachtig, het wordt een heel compleet verhaal. Doordat het hondje ook aan het woord komt, was voor mij wel een teken dat het boek een jeugdboek is. Hoewel ik het mooi gevonden vond, spreekt het jongeren eerder aan dan volwassen, vermoed ik. De tegenstellingen in het boek, maken het heel sterk en goed te vatten. Door de trage vertelvorm voel je als lezer aan dat er iets onheilspellends, onvermijdelijks aan zit te komen.

Het boek is een idyllisch, integer en ingetogen boek over familie, ouder worden, het zijn van een buitenbeentje.

"Perenbomen bloeien wit"
Gerbrand Bakker