Poëzie in de klas

Ik kwam mijn oude poesiealbum tegen, uit 1992. Toen was ik 9. Daar staan de liefste en leukste gedichtjes in. Van mensen die nog steeds heel belangrijk zijn, van mijn lieve oma en opa die er niet meer zijn en van mijn vader, die toen al zo trots was. 
Ontzettend leuk en heel waardevol dat ik dat had. En dat ik er nu nog doorheen kan bladeren. En wat jammer dat het poesiealbum niet meer zo'n hip item is. Misschien kan ik daar verandering in brengen? Mijn oude poesiealbum bracht mij namelijk op een idee voor de 3e klas. Ik wil poëzie levendiger maken en de leerlingen zelf laten zoeken naar mooie gedichten. Of misschien wel zelf gedichten laten schrijven? Of zou dat te hoog gegrepen zijn? Ik wil leerlingen vragen zelf gedichten voor te dragen, leerlingen voelen nog wel een hoge drempel als het om poëzie gaat. Daarom heb ik een ouderwets poesiealbum gekocht. Ik laat het album in de klas rondgaan, iedereen komt een keer aan de beurt. De leerlingen mogen zelf iets schrijven, of een rap schrijven of een gedicht opzoeken. Als de leerling kan onderbouwen waarom hij of zij het heeft opgeschreven, dan is het al gauw goed. En het leeft in de klas. Een meisje vroeg of het in het Fries mocht.  Natuerlik  :).

Verantwoording

Poëzie is meer dan alleen dikke dichtbundels. Het is zelf met woorden spelen, iets voordragen en naar iemand luisteren. Door het album door de klas te laten gaan, wordt poëzie uit dit album iets van de klas en van elkaar. Ik vond het spannend hoe erop gereageerd zou worden, gelukkig slaat het goed aan en durven de leerlingen iets op te zoeken, iets op te schrijven en voor te dragen (al dan niet uit eigen werk).