Blog over Eleanor Oliphant

Eleanor Oliphant heeft haar leven vrij goed onder controle. Ze draagt elke dag dezelfde kleren, eet elke dag dezelfde maaltijd, en koopt elk weekend twee flessen wodka. Met Eleanor Oliphant gaat eigenlijk alles goed. Haar zorgvuldig gestructureerde leven loopt op rolletjes en ze mist niks. Of althans, soms (best wel vaak eigenlijk) is ze eenzaam en zou ze gelukkig willen zijn. Als Eleanor op een dag samen met een collega een oudere man helpt die gevallen is, verandert haar hele leven onverwachts. De muren die haar al zo lang beschermen verdwijnen als sneeuw voor de zon, en ze zal voor het eerst de confrontatie met haar angsten en twijfels aan moeten gaan. Want Eleanor Oliphant weet misschien wel hoe ze moet functioneren, maar ze heeft geen idee hoe ze moet leven.

Ik was niet meteen om toen ik deze omschrijving las. Deze summiere, niet complete omschrijving is een gemiste kans, het doet het boek tekort. Ik was een beetje bang voor een hoog chicklit-gehalte (niets mis met een goeie chicklit, overigens).  Er is namelijk veel meer met Eleanor aan de hand dan dat je op basis van deze summiere omschrijving zou denken. Het leven van de 30-jarige boekhoudster Eleanor Oliphant is ver bovengemiddeld gestructureerd. Ze werkt al jaren voor hetzelfde bedrijf, elke dag maakt ze een kruiswoordpuzzel in een hoekje in de kantine van het bedrijf waar ze werkt en op woensdagavond belt ze met haar moeder. Elke weekend drinkt ze gedoseerd twee flessen wodka. Er komt niemand bij haar over de vloer, behalve de meteropnemer en twee keer per jaar de maatschappelijk werkster. Ja hoor, met Eleanor gaat het prima. Ondanks haar moeder die haar met de grond gelijk maakt en de kleine pesterijen op het werk, vanwege haar littekens in haar gezicht. Ze begrijpt het ook wel.  Eleanor is ook nog eens behoorlijk intelligent (haar woordkeus is opvallend te noemen voor een 30-jarige) en voelt zich qua intelligentie en smaak behoorlijk boven het 'hoi polloi', de plebs, staan. 

Echt waar, het eerste deel is briljant. Het is geestig, vooral de meedogenloze observaties van Eleanor op de menselijke worstelingen. Tussen de regels door komt schrijnend naar voren dat Eleanor deze cynische kijk op de wereld nodig heeft om te overleven. Het tweede deel vond ik minder sterk, het is meer een beschrijving van de gevoelens van Eleanor. Het slaat het boek een beetje dood wat mij betreft. Gelukkig is het eerste deel een stuk langer dan het tweede deel. Het boek kan het hebben. En het boek heeft nog een behoorlijke verrassing op het eind, dus je moet het zeker niet wegleggen. Al met al raad ik Ik ben Eleanor Olifant (met mij gaat het goed) zeer aan. Natuurlijk heb ik ook hier weer een traantje gelaten. Ik ben op mijn gevoeligst als kwetsbare mensen gezien worden door anderen. Op een positieve manier. No pressure, ik ben al tot de conclusie gekomen dat ik een behoorlijke softie ben.

Ik denk dat zowel young adults als volwassen hun hart kunnen ophalen. Ik kijk al uit naar de verfilming!

"Ik ben Eleanor Oliphant (met mij gaat het goed)"

Gail Honeyman